De kick van 30 seconden op TEDxAmsterdam
Ik ben een enorme liefhebber van de TED-talks. Je weet wel, ideas worth spreading. Het is allemaal natuurlijk kotsopwekkend optimistisch, wereldreddend en na een halve dag op TEDxAmsterdam snakte ik – en mijn compagnon David Vogel trouwens ook – naar wat lekker cynisme en zelfrelativering. Desalniettemin, en dit moet ook gezegd, is de intellectuele energie van zowel de TEDx waar ik een plekje in de zaal en op het podium had verdiend, als de ‘echte’ TED in San Fransisco aanstekelijk en de ideeen inspirerend. Neem de 18 minuten van ons aller Wubbo Ockels, die uitlegt waarom tijd een uitvinding is van ons brein als reactie op zwaartekracht. Of de onweerstaanbaar grappige Deense architect Bjarke Ingels (“Yes is more!” wordt ook mijn motto voor 2010) die zonder gene toegeeft volkomen te vallen voor megalomane projecten.
En daar stond ik dan, net na Wubbo, net na achten. Met zweet in mijn handen en alleen 30 seconden de tijd en mijn idee om de gunst van de 500 bobo’s in de zaal en Joris Luyendijk af te dwingen. Gezien de juichende reacties van mijn uitgever Sander en mijn collega’s (de woorden ‘wooohooo’ en ‘briljant’ vielen met enige regelmaat) zal ik mijn idee goed gepresenteerd hebben. Ik vond het zelf vooral echt, totaal, enorm, waanzinnig kicken. Oordeel hier zelf:
Voor degenen die zich afvroegen hoe ik op dat podium terecht was gekomen, of die graag willen weten wat ik had gezegd als ik wel 3 minuten de tijd had gehad: ik was tweede geworden in deze NRC Challenge met dit filmpje (van, inderdaad, exact 3 minuten)
Met David Vogel heb ik een weddenschap staan: wie er het eerste weer op het podium van TED(x) terecht komt. Ik gun het hem van harte, maar ik hoop wel dat ik ga winnen 
Het liefst met een plekje op dit podium, waar mijn twee favoriete TED-talks werden opgenomen: wetenschapper Dan Ariely over irrationaliteit, journalist Malcolm Gladwell over spaghettisaus en dichter Rives over vier uur ‘s nachts.
Dan Ariely:
Malcolm Gladwell:
Rives:
Neem
Hoe verklaar je dan geslachtstype gebonden persoonslijkheids ontwikkelingen bij homofiele opvoeders en ‘t zusjes met 5 broers, cq broertje met vijf zusjes. Homofiele mensen bestaan in jouw optiek ook niet. Door wie zijn ze dan zo geconditioneerd?
In de aziatische wereld kent men meerdere seksen, de man vrouw, de vrouw man, enz. Man en vrouw zijn beide generalistische ijk punten op een continuem van soorten mens. Geslacht is slechts een element.
Als je zelf een aantal kinderen hebt zal blijken dat er andere factoren bepalend zijn dan de ouders, overige omstandigheden zijn namelijk gelijk voor broers en zussen, voor de karakteristieke ontwikkeling van mensen. De ene speelt met poppen, de andere niet en dan heb ik het over jongens.
Mvg, Andrew
@Andrew: natuurlijk spelen andere factoren dan de ouders ook een rol. Geboortevolgorde binnen het gezin heeft buiten datzelfde gezin niet zoveel invloed, maar leeftijdsgenootjes op het schoolplein, leraren, vriendjes in de wijk, leiders op de kinderopvang etc natuurlijk wel (Judith Harris heeft hier interessante dingen over geschreven in haar boeken The Nurture Assumption en No Two Alike). Op TEDx had ik natuurlijk geen tijd om dat allemaal uit te leggen, maar in juni verschijnt mijn boek Het idee M/V en daarin ga ik hier wel uitgebreid op in.
Asha
PS Het is me niet duidelijk waarom je vaststelt dat homoseksuele mensen in mijn optiek niet bestaan. Ik heb dat nooit beweerd, en, belangrijker nog, ik vind dat ook volstrekte onzin. Volgens mij zijn je genderrol en je seksuele geaardheid twee verschillende kwesties. Over homoseksualiteit en epigenetica heb ik trouwens al wel geschreven: http://www.kennislink.nl/publicaties/ieder-brein-is-bi en http://www.kennislink.nl/publicaties/het-lesbische-brein